Παραμύθι χωρίς όνομα-Πηνελόπη Δέλτα-Εκδόσεις Ψυχογιός

Το Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως και δημοσιεύτηκε το 1910. Αφορμή για να γραφτεί στάλθηκε η κρίσιμη πολιτική και δημοσιονομική κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα ειδικά μετά το προοδευτικό στρατιωτικό κίνημα στου Γουδή το 1909. Η συγγραφέας στάθηκε στο πλευρό των κινηματιών κατανοώντας την ανάγκη για βαθιές αλλαγές που υπήρχε στη χώρα.
Πρόκειται για ένα παραμύθι με φιλοσοφικά στοιχεία, αλληγορικό και ηθικό περιεχόμενο, και διδακτικό τόνο που περιγράφει τα δεινά τα οποία υφίστατο τότε η χώρα μεταφέροντας την υπόθεση στη Χώρα των Μοιρολατρών.
Οι εκδόσεις Ψυχογιός προχωρούν σε  νέες αναθεωρημένες εκδόσεις των έργων της Πηνελόπης Δέλτα, με προλόγους από σημαντικούς μελετητές της παιδικής λογοτεχνίας και νέα εικονογράφηση από βραβευμένους εικονογράφους. Ανάμεσά τους και το Παραμύθι χωρίς όνομα.
όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:
"Όταν η Πηνελόπη Δέλτα εξέδιδε το δεύτερο αυτό βιβλίο της, στα 1910, πίσω από τους χαρακτήρες της θεωρήθηκε ότι συμβόλιζε πολιτικά πρόσωπα και συνέδεε τα γεγονότα της αφήγησης με τα σύγχρονά της ιστορικά γεγονότα, μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα πως έναν αιώνα μετά –στις μέρες μας- το βιβλίο δεν έχει χάσει διόλου την επικαιρότητά του. 

Η χώρα των Μοιρολάτρων που περιγράφεται θυμίζει τις κακοδαιμονίες και κακοτοπιές και της σύγχρονης Ελλάδας. Όμως, όπως συμβαίνει στα παραμύθια αλλά κάποτε και στην ίδια την πραγματικότητα, ο γιος του βασιλιά των Μοιρολάτρων, το Βασιλόπουλο, συμβολίζει το νέο άνθρωπο, που οραματίζεται μια καλύτερη χώρα, που παλεύει, που μάχεται με πείσμα και πάθος. Και τελικά τα καταφέρνει. Το βιβλίο παραμένει κλασσικό και επίκαιρο, πρώτα απ’ όλα χάρη στις διαχρονικές αξίες που εκφράζει: αξιοπρέπεια, ήθος, μαχητικότητα".

Η καθηγήτρια παιδικής λογοτεχνίας Μένη Κανατσούλη στο ΑΠΘ αναφέρει στον πρόλογο του βιβλίου: "Το Παραμύθι χωρίς όνομα είναι ένα φιλοσοφημένο βιβλίο. Μπορεί να είναι πικρό, στην αρχή τουλάχιστον που δείχνει τον ξεπεσμό του λαού, αλλά στηρίζεται πάνω στην πεποίθηση πως η αξιοπρέπεια και η πίστη σε ιδανικά και ανθρώπους-πρότυπα μπορούν να κάνουν θαύματα. Γι' αυτό, πολύ σωστά ο Δελμούζος το αποκάλεσε ένα εθνικό βιβλίο, το δεύτερο εθνικό βιβλίο (μετά το Για την πατρίδα) για μικρούς και μεγάλους".

Φιλοδοξία της Δέλτα ήταν να δώσει στα ελληνόπουλα εθνικά παιδικά βιβλία ισάξια με εκείνα της Ευρώπης καθώς ως τότε τα παιδιά διάβαζαν κυρίως μεταφρασμένα παιδικά βιβλία.

Το βιβλίο της Δέλτα δραματοποιήθηκε σε ομότιτλο θεατρικό έργο κατά πολύ ικανοποιητικό τρόπο από τον θεατρικό συγγραφέα Ιάκωβο Καμπανέλλη το έτος 1959. Το έργο αυτό πρωτοπαίχτηκε, μετά από επιλογή του Καμπανέλλη, από τον θίασο «Νέο Θέατρο» των Βασίλη Διαμαντόπουλου - Μαρίας Αλκαίου τον χειμώνα 1959-1960.

Την εξαιρετική εικονογράφηση έχει κάνει η Αγγελική Πιλάτη.

Ευχαριστούμε πολύ τις εκδόσεις Ψυχογιος για την ευγενική παραχώρηση του βιβλίου.

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ...

Ιστορίες με τους 12 μήνες/Η οικογένεια του Ηλιου της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου

Μύθοι, θρύλοι, παραδόσεις και παραμύθια ζωντανεύουν με νέους και σύγχρονους τρόπους στην κλασική τετραλογία παραμυθιών "Ιστορίες με τους 12 μήνες" και η "Οικογένεια του Ήλιου" της ΛότηςΠέτροβιτς--Ανδρουτσοπούλου για παιδιά και μεγάλους καθε ηλικίας.
Αν και έχουν γραφτεί πριν αρκετά χρόνια τα παραμύθια αυτα της Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου εξακολουθούν να διαβάζονται και να αγαπιούνται απο το αναγνωστικό κοινό καθε ηλικίας και γενιάς παιδιών ως σταθερό σημείο αναφοράς.
Στην τετραλογία "Ιστορίες με τους 12 μήνες" η συγγραφέας αναπλάθει με ευρηματικό και ευφάνταστο τρόπο ιστορίες και παραμύθια από την νεοελληνική λαϊκή παράδοση. Με βάση το γνωστό λαϊκό παραμύθι "Οι 12 μήνες" διηγείται τις περιπέτειες των δώδεκα μηνών του χρόνου σαν να ήταν καθημερινά παιδιά της εποχής μας. Οι γονείς τους συνήθως είναι μια εποχή του χρόνου (πχ ο Χειμώνας, η Άνοιξη) και ένα χαρακτηριστικό κάθε εποχής (πχ η Παγωνιά, ο Γαλάζιος Ουρανός).

Οι μήνες μεγαλώνουν, κάνουν σκανδαλιές και ωριμάζουν, όπως κάθε παιδί και έφηβος μέχρι να ερθει η σειρά του επόμενου. Ο Γενάρης είναι ο πρωτότοκος και άτακτος, ο Φλεβάρης κουτσαίνει λιγάκι, ο Μάρτης κάνει πότε ζεστή και πότε  κρύο, ο Απρίλης λέει ψεματάκια, ο Μάης σημαίνει απεργίες και η φύση γιορτάζει, ο Ιούνιος ψάχνει παιδια για να παίξει και κάνει ζέστη ώστε να κλείσουν τα σχολεία, ο Ιούλιος έχει τα λαιμά του από τα πολλά παγωμένα,ο Αύγουστος φοβάται τα σκοτάδια ώσπου βγαίνει το τεράστιο αυγουστιάτικο φεγγάρι, ο Σεπτέμβρης πηγαίνει σχολείο, ο Οκτώβρης φέρνει το καλοκαιράκι του Άι-Δημήτρη, ο Νοέμβρης βρέχει συνεχώς και ο Δεκέμβρης ανακαλύπτει τη δύναμη της αγάπης και της νέας αρχής. Παντού παρών ο πανδαμάτωρ Χρόνος.

Στην "Οικογένεια του Ήλιου" γνωρίζουμε την οικογένεια του υπέρλαμπρου άστρου ηλιακού μας συστήματος. Και στο παραμυθι αυτό βρίσκονται διάσπαρτες παραδόσεις και ιστορίες από τη λαϊκή μας παράδοση. Με τη σύζυγό του, την Ατμόσφαιρα, ζουν τις περιπέτειες τόσο τις δκές τους όσο και των παιδιών τους. Τα παιδιά τους, το Φως και η Ημέρα, μεγαλώνουν, ερωτεύονται, αποκτούν παιδιά και χωρίζουν με παρόντα στην αφήγηση πολλά γνωστά από την παράδοση στοιχεία. Η συγγραφέας λειτουργει ως μεσολαβητής ώστε να φτάσει η ιστορία στους αναγνώστες και στην τετραλογία των μηνων και εδώ.

Η εικογράφηση της συγγραφέως με κολάζ και στα πέντε βιβλία δίνει τόνο πρωτοτυπίας και φαντασίας πέρα από το συνηθισμένο.
Η τετραλογία των 12 μηνών έχει βραβευτεί με το Βραβείο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και Η οικογένεια του Ήλιου με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας.
Πέντε εξαιρετικά βιβλία που θα μας συντροφεύουν για πολλά χρόνια ακόμη.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΕΡΒΗ

Μισή Μαγική Ώρα

Ανέκαθεν μου άρεσε η παιδική λογοτεχνία, όπως και το παιδικό θέατρο και ο κινηματογράφος. Λατρεύω επίσης την αρχαιολογία, το αντικείμενο το οποίο έχω σπουδάσει. Η σειρά Μισή Μαγική Ώρα (τέσσερα βιβλία) είναι η πρώτη μου απόπειρα να γράψω παιδικό βιβλίο και να το συνδυάσω με την αρχαιολογία.

Η ιδέα ξεκίνησε ένα βράδυ που διάβαζα ένα ιστορικό μυθιστόρημα (αγαπημένο είδος) με πρωταγωνιστή τον Περικλή. Είχα ενθουσιαστεί με την προσωπικότητα και τα έργα του θαυμαστού αρχαίου Αθηναίου, και άρχισα να σκέφτομαι πόσο κρίμα είναι που τα παιδιά δεν φαίνεται να αγαπούν τόσο πολύ την ιστορία και τους αρχαιολογικούς χώρους. Η σκέψη αυτή, σε συνδυασμό με την έμφυτη ανάγκη μου να μοιράζομαι όσα αγαπώ και με συναρπάζουν, έκανε το κεφάλι μου να φωταγωγηθεί σαν γιορτή με πυροτεχνήματα. Οι ερωτήσεις ξεπετάγονταν αυθόρμητα, το ίδιο και οι απαντήσεις. Πώς θα μιλήσω στα παιδιά; Μα φυσικά μέσα από ένα παραμύθι. Θα είναι παραμύθι με την κλασική έννοια του όρου; Όχι, θα είναι ένα βιβλίο γνώσεων, με περιτύλιγμα παραμυθιού. Ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές μου; Φυσικά παιδιά! Ένα; Ίσως καλύτερα τρία, για να είναι παρέα – και γιατί το 3 είναι μαγικό νούμερο στη λογοτεχνία. Αγόρια, κορίτσια; Δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Καθένα θα αντιπροσωπεύει έναν από τους τρεις ξεχωριστούς και αλληλένδετους κόσμους των αρχαίων Ελλήνων. Η Αθηνά, τον κόσμο των θεών – και θα είναι η σοφή της ιστορίας. Ο Ηρακλής, τον κόσμο των ημίθεων – δυνατός, καλοσυνάτος, αθλητικός. Ο Πλάτωνας, τον κόσμο των θνητών – έξυπνος, περίεργος, ένα ζουζούνι! 

Ωραία, όλα αυτά, όμως ποιος θα είναι η φωνή της γνώσης, της αρχαιολογίας; Ένα από τα παιδιά, προφανώς η Αθηνά. Μπα, είπαμε, είναι έξυπνη, αλλά όχι και σπασίκλα. Το πράγμα κόλλησε λίγο... πολύ λίγο. Σύντομα, άρχισε να μου κάνει νόημα ο Περικλής, από τις σελίδες του ιστορικού μυθιστορήματος. Αν δεν μιλήσω εγώ για την Ακρόπολη, είπε, ποιος θα μιλήσει; Σωστά, αλλά εσύ έζησες τότε. Τα παιδιά θα είναι παιδιά του σήμερα. Ένα ταξίδι στο χρόνο; πρότεινε. Πολύ κλισέ, απάντησα. Πολλοί βάζουν τους ήρωές τους να ταξιδεύουν στο παρελθόν. Δεν εννοούσα αυτό, είπε με ήρεμη υπομονή. Το ανάποδο. Δηλαδή; Να ταξιδέψω εγώ στο παρόν!

Έτσι, γεννήθηκε η Μισή Μαγική Ώρα, μία σειρά αρχαιολογικών οδηγών για παιδιά. Μισή ώρα, στον τίτλο, για να μην τρομάζει τους μικρούς αναγνώστες – αργότερα έμαθα, σπουδάζοντας μουσειολογία, για τη μουσειακή κόπωση, η οποία ξεκινά μετά τη μισή ώρα επίσκεψής μας σε ένα μουσείο ή αρχαιολογικό χώρο! Και μαγική γιατί οι guest star των βιβλίων, ο Περικλής στην Ακρόπολη, ο αθλητής Τίμων στην Ολυμπία, ο Αριστοφάνης με τον θίασό του στην Επίδαυρο και η Πυθία Αριστονόη στους Δελφούς, ταξιδεύουν στο σήμερα με τρόπο μαγικό. Κι αυτό, σίγουρα δεν είναι άσχετο, με τη μαγεία που νιώθω γύρω μου κάθε φορά που επισκέπτομαι έναν αρχαιολογικό χώρο και που προσπαθώ να τη μεταδώσω μέσα από αυτά τα βιβλία...

  Ώρα

Αν

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ...

Ο ΘΑΛΑΣΣΟΣΦΥΡΙΧΤΗΣ-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΛΕ'Ι'ΜΟΝΗΣ

Πόσα γνωρίζετε για τη νησίδα που είναι χτισμένη η πόλη του Αιτωλικού, τη λιμνοθάλασσα που το περιβάλλει, με το φυσικό και ζωικό της περιβάλλον, τις πελάδες, τους μύθους και τους θρύλους της περιοχής;
Ο Διονύσης Λειμονής στο νέο του βιβλίο για παιδιά "Ο θαλασσοσφυριχτής" από τις εκδόσεις Αρτέον μεταφέρει τον αναγνώστη στο ονειρικό περιβάλλον της πόλης του Αιτωλικού με τη λιμνοθάλασσά της και τις μοναδικές φυσικές ιδιομορφίες της χλωρίδας και της πανίδας της αλλά και του λαογραφικού πλούτου της περιοχής.
Μία συντροφιά τριών παιδιών της πόλης με καταγωγή από την περιοχή και ένα τέταρτο που θα προστεθεί αργότερα και ζει στην περιοχή, περιπλανιούνται στο θαυμαστό κόσμο της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού. Αρχικά αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα και σκεπτικισμό όσα βλέπουν γύρω τους και ακούνε να λέγονται. Παρεξηγούν ακόμη και τον τέταρτο της συντροφιάς που αργεί να έρθει και να τους συναντήσει. Όταν όμως μαθαίνουν πως οι μεγάλοι έχουν κανονίσει γι' αυτούς μια εκδρομή στη λιμνοθάλασσα με βάρκα ενθουσιάζονται. Εκεί βλέπουν πολλά πράγματα άγνωστα για τα παιδιά της πόλης και μαθαίνουν πολλά από τον ντόπιο συνομήλικο ξάδερφό τους που ξέρει ακόμη και πώς να κουμαντάρει βάρκα μόνος του. Οι μεγάλοι συμβάλλουν και εκείνοι στην συμπλήρωση των γνώσεων των παιδιών για την περιοχή. Κάποια στιγμή οι τέσσερις φίλοι αποφασίζουν να βγουν μόνοι τους με τη βάρκα αλλά ο κακός καιρός τους παρασέρνει μακριά και χάνονται. Θα χρειαστούν μια εντελώς απροσδόκητη χείρα βοηθείας για να βρουν ξανά το δρόμο τους.

 Η ευγενική αντιπαράθεση της παράδοσης και του σήμερα κυριαρχεί στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του Διονύση Λειμονή. Τα παιδιά της σύγχρονης πόλης καλούνται να διώξουν τους φόβους τους και να εμπιστευτούν περισσότερο το ένστικτό τους μέσα στη φύση. Ο ντόπιος ξάδερφος τους καμιά φορά εμπιστεύεται λίγο παραπάνω από όσο πρέπει τις δυνάμεις του. Ο συγγραφέας πλέκει έντεχνα στοιχεία από τον πολιτισμό της περιοχής (πανηγύρι Άι-Σιμιού, Αγίας Αγάθης-δύο από τα ονόματα των πρωταγωνιστών, μύθους της περιοχής, περιστατικά από την παλιά ζωή) με στοιχεία της σύγχρονης πραγματικότητας (λεξιλόγιο τεχνολογίας, ηλεκτρονικές συσκευές που χρησιμοποιούν τα παιδιά καθημερινά, σύγχρονα κοινωνική ήθη) και το στοιχείο της περιπέτειας που πάντα γοητεύει τα παιδιά και θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον τους.
Η εξαιρετική εικονογράφηση της Δήμητρας Ψυχογιού συνδυάζει στοιχεία από τη λαϊκή και βυζαντινή παράδοση σε ένα μοντέρνο υβρίδιο με ζωντανά χρώματα και αισιοδοξία.

Ο ΘΑΛΑΣΣΟΣΦΥΡΙΧΤΗΣ
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΛΕ'Ι'ΜΟΝΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΤΕΟΝ
ΣΕΛ. 36
2018

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ...

ΣΑΝ ΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΠΟΥΛΙΑ-ΙΩΑΝΝΑ ΚΥΡΙΤΣΗ-ΤΖΙΩΤΗ

Ένα βιβλίο που αναφέρεται σε μια ζωή άγνωστη για τα σημερινά παιδιά αλλά όχι εντελώς ξεχασμένη από τους μεγάλους είναι το καινούργιο βιβλίο της Ιωάννας Κυρίτση-Τζιώτη "Σαν τα ελεύθερα πουλιά".
Ο δωδεκάχρονος Χρήστος μεγαλώνει μαζί με την οικογένειά του σε ένα ορεινό χωριό των Τζουμέρκων στις αρχές της δεκαετίας του '60. Ο πατέρας του διατηρεί ένα μπακάλικο και η μητέρα του βοηθά στο μαγαζί και ασχολείται κυρίως με την ανατροφή των παιδιών, του Χρήστου και των δύο κοριτσιών. Ο Χρήστος επιχειρεί την πρώτη του επανάσταση όταν αρνείται να συνεχίσει το σχολείο όπως θέλει ο  πατέρας του και μετά να σπουδάσει. Ο ίδιος επιθυμεί να γίνει αγρότης ή κτηνοτρόφος στο χωριό. Τελικά πείθεται να συνεχίσει το σχολείο. Όταν πηγαίνει στο οικοτροφείο από την πρώτη κιόλας ημέρα μπλέκει σε περιπέτειες που θα τον κάνουν να εξαφανιστεί τη δεύτερη μέρα μαζί με έναν συμμαθητή του. Όταν μαθαίνει τα νέα ο πατέρας του καταρρέει λόγω της εύθραυστης υγείας του, κάτι που δεν γνωρίζει η οικογένειά του. Ο Χρήστος, τυχερός μέσα στην ατυχία του, καταλήγει στην Αθήνα να περιθάλπεται από το νεαρό Λευτέρη, που διώκεται λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων και τους πιστούς του φίλους με αμνησία. Θα καταφέρει να θυμηθεί ξανά ο Χρήστος την ταυτότητά του και να γυρίσει πίσω στους δικούς του που το χρειάζονται περισσότερο από ποτέ;

Η συγγραφέας μάς δίνει ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο της παλιάς ζωής, ασπρόμαυρο και περιεκτικό σαν παλιά τσαλακωμένη φωτογραφία. Από τα μάτια του αναγνώστη περνούν η αρχέγονη ζωή της ελληνικής επαρχίας που έχει πια χαθεί, τα έθιμα και ο παραδοσιακός τρόπος ζωής σε αντιπαράθεση με την ζωή στην πόλη, τις πολιτικές και κοινωνικές ταραχές της εποχής. Πρωταγωνιστής είναι η ίδια η ζωή, πάντα τόσο ίδια και τόσο διαφορετική ταυτόχρονα. Το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί από όλους, μεγάλα παιδιά, εφήβους και ενήλικες.

Ιωάννα Κυρίτση-Τζιώτη
Σαν τα ελεύθερα πουλιά
Εκδόσεις Παρρησία
2018
σελ. 144

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΚΩΣΤΗΣ Α. ΜΑΚΡΗΣ

Πώς έγραψα το βιβλίο μου
«Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια»
(Κείμενο και εικόνες: Κωστής Α. Μακρής, Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, Ιούλιος 2015)

Μαγειρεύω μερικές φορές. Τις περισσότερες φορές ξεφεύγω από τη
συνταγή και βάζω υλικά που νομίζω ότι θα κάνουν το φαγητό που ετοιμάζω
πιο νόστιμο, για μένα κυρίως.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα γραπτά μου.
Έχω μια αρχική ιδέα, κάτι σαν συνταγή ή σκοπό και στόχο, και αρχίζω να
γράφω.
Στην πορεία δημιουργούνται εικόνες, σκέψεις και θέσεις που νομίζω ότι
είναι καλό να τις εκφράσω.
«Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια» γεννήθηκε σαν ιδέα βλέποντας
αρκετά παιδιά να υποτάσσονται στη λειψή τους αυτοπεποίθηση και να μην
τολμούν να κάνουν πράξη αυτά που σκέφτονταν ότι θα ήθελαν να κάνουν.
Έχω δει πολλά παιδιά στην ηλικία από 3 μέχρι 9-10 χρόνων να έχουν πολύ
εύκολο το «δεν μπορώ».
Από μικρός σκεφτόμουνα ότι αυτό το «δεν μπορώ» ξεκινάει κι από μέσα
μας αλλά και απ’ έξω μας.
Παρ’ όλο που είχα αρκετή ενθάρρυνση απ’ τους δικούς μου, πολλές φορές
άκουσα «ασ’ το αυτό, θα το σπάσεις» ή «άσε το πριόνι, θα κοπείς».
Δεν θέλω να πω ότι μεγαλώνοντας δίνω μια βαριά κρυστάλινη κανάτα
γεμάτη νερό σ’ ένα παιδάκι να τη μεταφέρει ή τσεκούρια, πριόνια
(χειροκίνητα ή ηλεκτρικά) σε μικρά παιδιά για να τα ενθαρρύνω στην
ξυλουργική που τόσο αγαπάω.
Φροντίζω όμως να είμαι όσο γίνεται πιο ενθαρρυντικός.
Η αφορμή για να ξεκινήσω την «Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια» ήρθε
μια βραδιά που φτιάχναμε κουλουράκια μαζί με τη μεγάλη μας εγγονή και
εκείνη προσπαθούσε να φτιάξει κουλουράκια όμοια με της γιαγιάς της.
Κάποια στιγμή θύμωσε που δεν μπορούσε να τα κάνει «τόσο τέλεια» αλλά
είχε ταυτόχρονα πεισμώσει και συνέχιζε.
Είδα τότε τα Αποθαρρύνια να παλεύουν με τα Ενθαρρύνια και να νικούν
τελικά τα Ενθαρρύνια.
Οι άλλοι χαρακτήρες-ήρωες της ιστορίας μου ήρθαν μετά να
συμπληρώσουν την «Ενθαρρυντική συμμαχία» της Εβίτας που ήθελε να
φτιάξει μόνη της τα γλυκά για την «επέτειόζμας» της γιαγιάς και του παππού.
Πρώτα εμφανίστηκαν τα φριχτά Αποθαρρύνια που έλεγαν εκείνα τα
απαίσια λόγια («δεν μπορείς, δεν θα τα καταφέρεις»,«όλο ζημιές θα κάνεις»,
«είσαι μικρή και ανόητη») κι αμέσως μετά ήρθε να ενισχύση τη θέληση της
Εβίτας ο Πανταμπορής, με μορφή φτερωτού σκαντζόχοιρου, και μια στρατιά
από Ενθαρρύνια, με μορφή μασουριών κανέλας.
Μετά, καθώς προχωρούσε η ζαχαροπλαστική της μικρής Εβίτας, άρχισαν
να εμφανίζονται τα ποικίλα Προσπαθόντα ως βοηθοί, ο Ακουναμαθαίνης με
τις καλές συμβουλές του, τα Καντοξανά που επέμεναν στην αξία της
επανάληψης ως οδηγού προς την τελειότητα, ο Αχ-Τικαλά με τα ενθουσιώδη
επαινετικά λόγια και τα Γλυκόλογα που με γλυκό τρόπο επεσήμαιναν κάποια
λάθη.

Και στο τέλος, αφού είχαν φτιαχτεί με τον καλύτερο τρόπο τα γλυκά,
εμφανίστηκαν οι τρεις Μεγάλες Μπορούσες για να επιβραβεύσουν με τα
στέματά τους την αυτοπεποίθηση και το δημιουργικό πείσμα της Εβίτας.
Τα «τραγούδια» τής ιστορίας γράφτηκαν εκ των υστέρων και ομολογώ ότι
με δυσκόλεψαν αρκετά. Ήθελα να είναι αστεία και ενδιαφέροντα χωρίς να
είναι γλυκερά αλλά ούτε και ακατανόητα σ’ ένα μικρό παιδί.
Το βιβλίο πέρασε από διάφορες μορφές.
Από την πρώτη γραφή μέχρι την έκδοσή του πέρασαν περίπου τρία
χρόνια.
Δεν εννοώ ότι το δούλευα τρία χρόνια συνεχώς αλλά στο διάστημα αυτό
έκανα αρκετές αλλαγές καθώς ο χρόνος μάς ωριμάζει ως αναγνώστες και
κριτές τού ίδιου μας του έργου.

Κωστής Α. Μακρής
Σεπτέμβριος 2018

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΕΛΕΝΗ ΔΙΚΑΙΟΥ

ΠΩΣ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ ΜΕ ΤΑ ΝΑΥΤΙΚΑ

 

     

Γεννήθηκα στην Νέα Ιωνία , τον προσφυγικό συνοικισμό του Βόλου.  Μεγάλωσα  με  ιστορίες  για την Σμύρνη και την Μικρασία , αναμνήσεις  των ανθρώπων γύρω μου  που  απλώνονταν  μαζί με την μυρωδιά του καφέ  τα χειμωνιάτικα απομεσήμερα και του νυχτολούλουδου   τα δειλινά του καλοκαιριού , μπλέχτηκαν με τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων  κι έγιναν και δικές μου αναμνήσεις .

  Έτσι όπως έγινε δική  μου η Σμύρνη, η πόλη της γιαγιάς και της μητέρας μου.  Η Σμύρνη   ήταν εκείνη που με έκανε   να γράψω το πρώτο μου βιβλίο  «και για παιδιά». Αφορμή  στάθηκε ένας διαγωνισμός Παιδικού Εφηβικού Μυθιστορήματος  τον οποίο  είχε προκηρύξει η ΄Ενωση Σμυρναίων Αθηνών  το 1990.Θέμα του η Μικρασία, οι πρόσφυγες, η ζωή τους πριν και μετά την καταστροφή.

 Αποφάσισα   να  πάρω μέρος στον διαγωνισμό παρόλο που   ήταν   η πρώτη φορά που θα  έγραφα για έφηβους και παιδιά αναγνώστες.Έτσι έγραψα «Τα κοριτσάκια με τα ναυτικά».   Οι συγγραφείς λέμε πως κάθε βιβλίο είναι ένα κομμάτι  απ’ τον εαυτό μας , τα « Κοριτσάκια με τα ναυτικά» είναι για μένα κάτι περισσότερο, η  μαγική συγκυρία χάρη στην οποία ανακάλυψα    πως μπορώ  να «μιλήσω»    την γλώσσα των εφήβων και των παιδιών, αυτή που καταλαβαίνουν και οι μικροί και οι μεγάλοι  

 Από τότε μέχρι σήμερα ακόμη κι  όταν θέλω να πω πράγματα στους μεγάλους αντί να τα  λέω απευθείας σ΄ αυτούς ,   τα λέω μέσα απ΄ τα παιδιά τους. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε που να θέλεις να πεις και η γλώσσα των παιδιών να σου στέκεται εμπόδιο . Αυτό που είναι που κάνει την Παιδική Λογοτεχνία αληθινά  γοητευτική, το ότι έχει τη δυνατότητα και τη δύναμη να εμπεριέχει την λογοτεχνία για μεγάλους.

Ελένη Δικαίου