ΒΙΒΛΙΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟ ΓΙΩΤΑ ΚΟΤΣΑΥΤΗ

   κ. Κοτσαύτη, σας ευχαριστούμε  πολύ που δεχτήκατε να μας παραχωρήσετε αυτή την ηλεκτρονική συνέντευξη. Ασχολείστε συστηματικά με τη λογοτεχνία, σε επίπεδο συγγραφής αλλά και γενικότερα, και μάλιστα έχετε έντονη παρουσία στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τι σας οδήγησε να δώσετε βάση στους νέους τρόπους προβολής της λογοτεχνίας μέσω της λογοτεχνίας;

"Κι εγώ ευχαριστώ πολύ για την τιμή, κυρία Πουρνή.

Όταν διαβάζω κάτι που με αγγίζει, μου αρέσει να το μοιράζομαι. Δυστυχώς στην «πραγματική» ζωή αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο. Δεν μπορείς να γνωρίζεις ποιος ενδιαφέρεται να σε ακούσει. Το μεγάλο πλεονέκτημα του διαδικτύου, κατά τη γνώμη μου, είναι η εξειδίκευση. Έτσι, λοιπόν, πολύ πιο εύκολα συσπειρώνονται σε ομάδες άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα. Αυτό ήταν για μένα μία μεγάλη ανακούφιση, μία διέξοδος στις ανησυχίες μου, ο βασικός λόγος που με οδήγησε να στραφώ στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης".

      Ασχολείστε έντονα με την παιδική λογοτεχνία. Το ιστολόγιο σας «Ένα κείμενο, μία εικόνα» γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Πιστεύετε ότι τα νέα αυτά μέσα βοηθούν τα παιδιά και τους εφήβους να έρθουν πιο κοντά στη λογοτεχνία;

"Αγαπώ την παιδική, νεανική και εφηβική λογοτεχνία και η αγάπη μου αυτή ήταν το κίνητρο για να δημιουργηθεί το «Ένα κείμενο, μία εικόνα». Αρχικά ξεκίνησε ως στήλη του περιοδικού Sugar Mama, όμως η αναπάντεχη απήχηση που είχε, με οδήγησε στη δημιουργία ενός αυτόνομου ιστολογίου (επιλεγμένες αναρτήσεις φιλοξενούνται και στο ηλεκτρονικό περιοδικό Book Tour). Η σελίδα μας στο facebook αριθμεί σήμερα πάνω από 13.000 μέλη και οι συνολικές προβολές του ιστολογίου κοντεύουν τις 500.000. Αν κρίνω από αυτούς τους αριθμούς, από τα μηνύματα που δέχομαι καθημερινά, από την επικοινωνία με εκπαιδευτικούς και μαθητές, ναι, πιστεύω πως το «Ένα κείμενο, μία εικόνα» οδήγησε με τον δικό του τρόπο αρκετούς ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, να στραφούν σε βιβλία ή είδη λόγου που είχαν παραγκωνίσει.  Και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό".

3     Πόσα βιβλία έχετε γράψει ως τώρα;

"Επειδή η γραφή είναι για μένα τρόπος ζωής, είναι λίγο δύσκολο να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση.

Πολλές φορές ανακαλύπτω στα αρχεία μου κείμενα που και γω η ίδια είχα ξεχάσει πως έγραψα.

Αν εννοείτε πόσα βιβλία μου κυκλοφορούν, μέχρι στιγμής είναι τρία, σε ηλεκτρονική μορφή.

Μέσα στο 2017 αναμένω το πρώτο μου έντυπο,  βραβευμένο από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.

Αυτό όμως που μου έχει δώσει μεγάλη χαρά είναι ότι φέτος ολοκλήρωσα επιτέλους ένα βιβλίο για τον αγαπημένο μου Μενέλαο Λουντέμη -όνειρο ζωής για μένα- και ευελπιστώ να δρομολογηθεί το συντομότερο η έκδοσή του.

Αυτή την περίοδο ασχολούμαι με δύο παιδικά μυθιστορήματα και με ένα μυθιστόρημα ενηλίκων, ενώ έχω αφήσει σε εκκρεμότητα μερικά  μισοτελειωμένα παραμύθια.

«Γράφω από ανάγκη, όπως αναπνέω» και, σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους που ασχολούνται με τη γραφή, δεν θεωρώ πως πρέπει να τυπώνεται ή να κυκλοφορεί ό,τι γράφουμε. Κάποιες φορές γράφουμε απλά για εξάσκηση ή για την ψυχή μας".

      Η γραφή σας χαρακτηρίζεται από παιδική τρυφερότητα και αθωότητα. Πιστεύετε πως η παιδική ψυχή σήμερα έχει ανάγκη να επανασυνδεθεί με την αθωότητα της παιδικής ηλικίας του παρελθόντος;

"Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά, όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος γύρω μας. Το θέμα είναι τι κάνουν οι «μεγάλοι» και πώς διασφαλίζουν την αθωότητά τους. Αν τώρα η γραφή μου βοηθάει σε όλο αυτό, είναι ευχής έργο"

 

      Κατοικείτε σε ένα ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας. Πόσο εύκολο είναι για μια συγγραφέα να κρατά την επαφή με τις λογοτεχνικές εξελίξεις στα μακρινά αστικά κέντρα;

"Τώρα πια, μέσω του διαδικτύου, δεν είναι ακατόρθωτο. Θέλει πολύ δουλειά, πολύ προσπάθεια και μεγάλη αγάπη, για να τα καταφέρει κανείς. Όμως, ναι, ευτυχώς, δεν είναι ακατόρθωτο".

     Έχετε σπουδάσει νηπιαγωγός. Στα νηπιαγωγεία επικρατεί μια πιο ελεύθερη και παιγνιώδης προσέγγιση της λογοτεχνίας. Πώς αυτό μπορεί να βοηθήσει στην προετοιμασία μελλοντικών αναγνωστών;

"Το νηπιαγωγείο φυτεύει τον σπόρο με ευχάριστο τρόπο και χωρίς καταναγκασμό (τουλάχιστον αυτό είναι το επιθυμητό). Αν ο σπόρος καλλιεργηθεί από τις επόμενες βαθμίδες εκπαίδευσης, αλλά και από την οικογένεια, θα έχει πιάσει τόπο".

 

7     Πώς βλέπετε την παιδική λογοτεχνία σήμερα;

"Με αισιοδοξία. Μεγάλη παραγωγή αξιόλογων βιβλίων. Αρκετά προσιτές τιμές. Πιο θετική στάση των γονιών. Πιο συστηματική προώθηση από τους εκπαιδευτικού".

      Είναι πιο δύσκολο να γράφει κανείς για παιδιά ή για ενήλικες;

"Και τα δύο έχουν τις δυσκολίες τους. Στα βιβλία για παιδιά θέλει ιδιαίτερη προσοχή η χρήση της γλώσσας. Να μην είναι ούτε πολύ «παιδική», ούτε πολύ «μεγαλίστικη», να μην είναι δηλαδή ψεύτικη. Στα βιβλία ενηλίκων, από την άλλη, χρειάζεται μεγάλη έρευνα πηγών και βιβλιογραφίας, ώστε το πλαίσιο στο οποίο κινείται η ιστορία να μην έχει ασάφειες και ανακρίβειες. Σε όλα τα είδη λόγου όμως καλό είναι ο συγγραφέας να λειτουργεί πάνω απ’ όλα με πάθος και αφοσίωση. Αν αυτό συμβαίνει, οι όποιες δυσκολίες περιορίζονται".

    
 Ποια είναι τα αγαπημένα σας βιβλία για παιδιά και για μεγάλους;

"Δύσκολη ερώτηση, γιατί πραγματικά δεν ξέρω ποια να πρωτοδιαλέξω.

Από παιδικά βιβλία λατρεύω την Παπλωματού (Τζεφ Μπριμπό-Γκέιλ ντε Μάρκεν, Το δώρο της Παπλωματούς και Το ταξίδι της Παπλωματούς, εκδόσεις Άγκυρα), τη Χάιντι, τα μυθιστορήματα του Ρόαλ Νταλ και του Ντέιβιντ Ουάλιαμς. Ποτέ δεν λέω όχι σε συλλογές λαϊκών παραμυθιών από όλο τον κόσμο, σε προσεγμένες ποιητικές συλλογές και συλλογές διηγημάτων για παιδιά. Δηλώνω φαν του Ευγένιου Τριβιζά και της Τζόαν Ρόουλινγκ.

Βιβλία ενηλίκων τώρα. Και πάλι αναζητώ πάντα με ενδιαφέρον προσεγμένες συλλογές διηγημάτων και ποίησης. Αγαπώ τα κλασικά μυθιστορήματα (Μεγάλες προσδοκίες, Τζέην Έυρ, Ανεμοδαρμένα ύψη, Έγκλημα και Τιμωρία, Οι άθλιοι), τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη και του Μενέλαου Λουντέμη. Ποτέ δεν αγνοώ όμως και σύγχρονα μυθιστορήματα. Ξεχωρίζω ιδιαίτερα την τριλογία με τα «Τριανταφυλλάκια» της Τζένιφερ Ντόνελι (κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Διόπτρα), ενώ, πρόσφατα, ένα βιβλίο που μου άφησε μία πολύ γλυκιά αίσθηση ήταν το «Τα γράμματα που δεν περίμενε κανείς» (εκδόσεις Κλειδάριθμος)".

 

1   Από τι μπορεί να εμπνευστεί κανείς σε μία τόσο δύσκολη εποχή όπως η δική μας;

"Από το οτιδήποτε. Από μία λέξη, από ένα αντικείμενο, από ένα τοπίο, από μία φωτογραφία. Αν κάποιος είναι καλός παρατηρητής, πάντα θα έχει άπειρες αφορμές για να δημιουργήσει.

Τα παρακάτω λόγια ανήκουν στον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και προσυπογράφω με όλη μου την καρδιά.

«…Όπως προχωρώ στο δρόμο, βλέπω περιβόλια, ποταμάκια και πεταλούδες που μου γνέφουν και μου λένε: Για περίμενε ένα λεπτό, έχω κάτι σημαντικό να σου πω!

Τα κολεόπτερα που παίζουν στον άνεμο είναι μεταμορφωμένες πριγκίπισσες. Οι λιβελούλες που πετούν πάνω από τα λιβάδια είναι πολεμιστές. Τα έλατα δε θέλουν να γίνουν χριστουγεννιάτικα δέντρα και πονάνε από το υπερβολικό φορτίο της διακόσμησης. Ακόμη και οι βελόνες του ραψίματος μπορεί να ξεσηκωθούν και να διαμαρτυρηθούν για την υπεροψία των πέντε δαχτύλων του ανθρώπινου χεριού, που τους στερούν την ελευθερία να κινούνται όπως θέλουν…»

(Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Μεγάλες Μορφές της Επιστήμης και της Σκέψης, Κείμενο: Li-Jung, Εικονογράφηση: KirillChelushkin, Απόδοση: Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εκδόσεις Πατάκη)

Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία.

Καλή συνέχεια σε ό, τι κάνετε".

Σας ευχαριστούμε και εμείς θερμά! 

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Γιώτα Κοτσαύτη γεννήθηκε το 1981 και μεγάλωσε στη Λεβαία Φλώρινας.

Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών και Μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Τμήματος Δημιουργικής Γραφής του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.

Η αγάπη της για την παιδική, εφηβική, νεανική λογοτεχνία την οδήγησε στη δημιουργία του δημοφιλούς ιστολογίου «Ένα κείμενο, μία εικόνα».

http://enakeimenomiaeikona.blogspot.gr/

Είναι συνδημιουργός της ενότητας Kids’ Corner του λογοτεχνικού περιοδικού Book Tour ( www.booktourmagazine.com ) .

Κατοικεί στον νομό Φλώρινας με την οικογένειά της.

Εργογραφία

-Ένα λιοντάρι με πυρετό μαθαίνει να μην είναι κακό, εκδόσεις Σαΐτα (2013)

-Γραννέτα, η πρωταγωνίστρια μαριονέτα, εκδόσεις τοβιβλίο (2014)

-Το μαγικό βοτάνι, εκδόσεις Σαΐτα (2016)

-Μπουκέτα Ανθισμένα (συλλογή χαϊκού για παιδιά-έπαινος από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά), εκδόσεις Βεργίνα (υπό έκδοση 2017)

Ηλεκτρονική διεύθυνση: yotakotsafti1@yahoo.gr

Facebook Profile: https://www.facebook.com/yota.kotsaftitheofanous

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ…

Τ’ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ & ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ

ΤΗΣ ΒΟΥΛΑΣ ΜΑΣΤΟΡΗ

Δύο εξαιρετικά βιβλία της Βούλας Μάστορη θυμόμαστε σήμερα, «Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι» και «Στο γυμνάσιο». Στο «Αυγουστιάτικο φεγγάρι» παρακολουθούμε της περιπέτειας της Άννας, μαθήτριας του Δημοτικού, σε μία πόλη της ελληνικής επαρχίας τη δεκαετία του ’50. Η Άννα είναι  πολύ ατίθαση και ένα πολύ δραστήριο κορίτσι σε σχέση με τα άλλα κορίτσια της ηλικίας και τολμά να λέει και να κάνει πράγματα που σύμφωνα με τα ήθη της επαρχίας δεν ταιριάζουν σε ένα κορίτσι. Παίζει με τα αγόρια και συχνά καυγαδίζει μαζί τους. Ο πατέρας της, ωστόσο, της έχει αδυναμία και της συγχωρεί κάθε αταξία. Συγκεκριμένα η μητέρα της συνηθίζει να λέει: «Αχ, γιατί να μην είναι κι η Άννα σαν τις μεγάλες μου κόρες; Το νου της όλο στη σκανταλιά, σαν το αγόρι μου. Σαν να ’χω δυο αρσενικά!». Προς τέλος της ιστορίας η Άννα πλησιάζοντας προς την εφηβεία αρχίζει να αγκαλιάζει περισσότερο τη γυναικεία φύση της.

«Στο γυμνάσιο» συναντάμε ξανά την Άννα ως μαθήτρια γυμνασίου πια, αν και η μητέρα της ήθελε να την παντρέψει και να γίνει μοδίστρα. Έχουμε περάσει στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και η Άννα με την οικογένειά της μετακομίζουν σε άλλο σπίτι. Τα γυμνάσια τότε χωρίζονταν σε θηλέων και αρρένων με πολύ αυστηρούς κανόνες που καταπίεζαν το νεανικό επαναστατικό πνεύμα. Παρακολουθούμε τις φιλίες της με τα συνομήλικα κορίτσια, τον πλατωνικό της έρωτα με τον καθηγητή της, τα αγόρια που την αντιμετωπίζουν αρνητικά και την εξέλιξή της σιγά-σιγά σε γυναίκα. Ο φίλος της, Γιώργος, που οι περισσότεροι θεωρούν θηλυπρεπή της εξομολογείται την συμπάθειά του προς αυτήν.  Στο τέλος του βιβλίου η Άννα ετοιμάζεται να μετακομίσει ξανά-αυτή τη φορά στην Αθήνα-και να στενοχωριέται που θα αφήσει πίσω τον αγαπημένο της καθηγητή και θα αργήσει να δει ξανά τον πατέρα της.

Η Βούλα Μάστορη, με την γνωστή της ποιοτική γραφή, μας δίνει στα βιβλία της αυτά την σκιαγράφηση της προσωπικότητας της ηρωίδας της, Άννας, σε δύο διαφορετικά στάδια της ζωής της. Η Άννα αντιμετωπίζει θαρραλέα τη ζωή μεγαλώνοντας σε μία επαρχία γεμάτη προκαταλήψεις και πρέπει σπάζοντας τα στερεότυπα. Ακολουθεί τη δική της γραμμή ζωής και είναι ικανή να ξεχωρίζει το νέο και ελπιδοφόρο στοιχείο, πράγμα που την κάνει να διαφέρειει από τους υπόλοιπους. Είναι το πρότυπο του ανθρώπου της νέας εποχής που πρέπει να κάνει το αποφασιστικό βήμα μπροστά, ανοίγοντας έτσι το δρόμο και για τους άλλους που θέλουν αλλά δεν τολμούν.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη μιλά για δικά της ξεχωριστά βιβλία

 

 

Τα βιβλία που καθόρισαν τη ζωή μου μέχρι σήμερα υπήρξαν πολλά. Αυτό όμως που κάθε φορά ξαναπιάνω στα χέρια μου με μεγάλη συγκίνηση είναι η «Λουίζα και Λότη» του Έριχ Κέστνερ (εκδόσεις Ψυχογιός, μετάφραση Κίρα Σίνου, εικονογράφηση Βάλτερ Τρίερ).

Πρέπει να ήμουν γύρω στα εννιά, όταν μου το έστειλε ο μπαμπάς μου από την Αθήνα. Μέχρι τότε στο σπίτι υπήρχαν μόνο παραμύθια και το να έχω ένα ολόδικό μου μυθιστόρημα ισοδυναμούσε με αληθινό θησαυρό.

Το διάβασα και το ξαναδιάβασα πολλές φορές, το δάνεισα σε φίλους, σε συμμαθητές, σε παιδιά σε όλο το χωριό. Ήταν το πιο πολύτιμο απόκτημά μου και ήθελα να το μοιραστώ με όσους γνώριζα.

Εκείνη την περίοδο ήταν που ψιθύρισα στον εαυτό μου ένα μεγάλο μυστικό: πως θέλω να γίνω συγγραφέας. Και κάπως έτσι ξεκίνησα, κρυφά, να γράφω τα καλοκαίρια, στα μισοτελειωμένα τετράδια του δημοτικού, τις δικές μου ιστορίες.

Όταν η κόρη μου έγινε πέντε ετών και δήλωσε ότι «τα παραμύθια είναι για μωρά» και ότι θέλει πια να της διαβάζω μυθιστορήματα, ξεκίνησα φυσικά με τη «Λουίζα και Λότη».

Κι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όπου κι αν πάω, όσες μετακομίσεις κι αν κάνω, παραμένει πάντα ένα από τα πρώτα βιβλία που τακτοποιώ στη βιβλιοθήκη μου…

Με τη σειρά μας προτείνουμε το όμορφο παραμύθι της κ. Γιώτας Κοτσαύτη για μικρά και μεγάλα παιδιά, "Ένα λιοντάρι με πυρετ'ο, μαθαίνει να μην είναι κακό!" που διατίθεται δωρεάν διαδικτυακά από τις εκδοσεις Σαίτα (www.saitapublications.gr).

Τι γίνεται όταν ένα μικροσκοπικό περιπλανώμενο κουνούπι μεταφέρει το συνάχι του στον –μέχρι εκείνη τη στιγμή- ακλόνητο βασιλιά των ζώων; Ένας απλός πυρετός θα οδηγήσει το αγέρωχο λιοντάρι σε μία από τις βασικές αρχές της ζωής: η αγάπη και ο σεβασμός είναι αδύνατο να συνυπάρξουν με το φόβο…

Με οδηγίες για 6+1 παραμυθοπαίχνιδα (βασισμένα στη Γραμματική της Φαντασίας του Τζάνι Ροντάρι).

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Ο συγγραφέας Διονύσης Λειμονής ξεχωρίζει τα δικά του αγαπημένα βιβλία

Ο συγγραφέας Διονύσης Λειμονής επιλέγει ως αγαπημένα του βιβλία που επηρέασαν το συγγραφικό του έργο δύο κλασικά βιβλία της ελληνικής παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας, το "Θησαυρό της Βαγίας" της Ζωρζ Σαρή και την "Γεύση πικραμύγδαλου" του Μάνου Κοντολέων.

Μια γνήσια περιπέτεια, όπου οι κυνηγοί του θησαυρού εδώ δεν είναι μεγάλοι, αλλά τα παιδιά. Ένας θησαυρός στην Αίγινα; Και μάλιστα στη Βαγία; Ναι, στη Βαγία, εκεί που είχε «παντρευτεί» δώδεκα χρόνων τον Παναγιώτης, τότε στα 1936. Τώρα η Ζωή είναι πάλι στην Αίγινα, όχι παιδί ανέμελο, όχι κορίτσι στην Κατοχή, μα μεγάλη, απλά μεγάλη. Καλοκαίρι σ’ ένα ελληνικό νησί, καλοκαίρι με παιδιά. Καλοκαίρι μ’ ένα θησαυρό που περιμένει να τον βρουν. Ένα από τα σύγχρονα «κλασικά» βιβλία για παιδιά και νέους, όπου μαζί με την αναζήτηση του κρυμμένου θησαυρού έρχεται στην επιφάνεια το φως, η χαρά, η ανεμελιά, ο ήλιος της Ελλάδας. Και προσοχή - ένα ελληνικό βιβλίο περιπέτειας..

 Η Φαίδρα και ο Οδυσσέας είναι δύο νέοι - κι οι δυο εκεί κάπου στα δεκαοχτώ τους χρόνια. Φοιτητές. Εκείνη σπουδάζει θεατρολόγος, αυτός μαθηματικά και μουσική. Η Φαίδρα είναι ένας τύπος μοναχικός. Έχει όνειρα που συχνά αναρωτιέται αν θα μπορέσει να τα πραγματοποιήσει. Ο Οδυσσέας είναι περισσότερο δυναμικός. Αλλά ένας ερωτικός δεσμός που τον τραυμάτισε, τον κάνει να είναι κάπως δισταχτικός στις σχέσεις του με τους άλλους. Η Φαίδρα κι ο Οδυσσέας θα γνωριστούνε, καθώς κι οι δύο αποφασίζουν να μάθουν τουμπερλέκι. Θα ερωτευτεί ο ένας τον άλλο. Μια νέα σελίδα, λένε, πως ανοίγεται στη ζωή τους. Όμως δεν ξέρουν, δεν μπορεί να ξέρουν ότι αυτή η νέα σελίδα είναι προορισμένη να μην περιγράψει τον ανέφελο έρωτα δυο νέων ανθρώπων, αλλά την τραγική ιστορία δυο θυμάτων του έιτζ. Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα, που καταγράφει τις ψυχολογικές διακυμάνσεις δυο νέων και των δικών τους, καθώς αντιμετωπίζουν τη φοβερή ασθένεια του τέλους ενός αιώνα.

Η σελίδα μας προτείνει το τελευταίο βιβλίο του κ. Διονύση Λειμονή, "Το τέταρτο αλογάκι" για παιδιά και εφήβους με τη δράση να εκτυλίσσεται σε ένα συναρπαστικό βιντεοπαιχνίδι με θέμα το ναυάγιο των Αντικυθήρων.

 Ένα αλογάκι, το τέταρτο αλογάκι που απόμεινε στον βυθό των Αντικυθήρων από ένα τέθριππο της αρχαιότητας, θέλει να βρει η παρέα των παιδιών που το προηγούμενο καλοκαίρι αναζητούσαν μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας το δέκατο έβδομο κιβώτιο από το ναυάγιο του Έλγιν. Έτσι ξεκινάει ένα παιχνίδι σκέψης και γνώσης για ένα δεύτερο ναυάγιο, αυτό που έχει χαρακτηριστεί "Τιτανικός της Αρχαιότητας". Βοηθοί και "συνεργάτες" τους ο κύριος Δημήτρης ο επιστήμονας και μια γυναίκα αρχαιολόγος, η κυρία Αγγελική.
Γιατί άραγε το τέταρτο αλογάκι δεν ανέβηκε ακόμα στην επιφάνεια για να πάρει τη θέση του στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, δίπλα στον Έφηβο, τον "φιλόσοφο" και τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων;
Η αποκάλυψη της αλήθειας μοιάζει με παραμύθι για μικρούς και μεγάλους κι αποτελεί ένα διαδραστικό παιχνίδι, καθώς οι αναγνώστες μπορούν να δώσουν τη δική τους εκδοχή, το δικό τους τέλος στην ιστορία.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η συγγραφέας Βασιλική Κατέρη μιλά για τα δικά της ξεχωριστά βιβλία

Για μένα υπήρξαν σταθμός τα βιβλία ο Καπετάν Μιχάλης του Καζαντζακη, Ο φτωχούλης του Θεού και το ένα παιδί μετράει τ'αστρα του Λουντέμη τα οποία και διάβασα στην εφηβική μου ηλικία. Το καθένα είχε κάτι ξεχωριστό να μου δώσει. Την αντριοσύνη του Καπετάν- Μιχάλη, την πίστη του Αγίου Φραγκίσκου της Ασιζης, τον τρυφερό άδολο, αγνό έρωτα του Μελιου για την Αγράμπελη...
                                                         

                                                                                         

Η σελίδα Παιδικό-Εφηβικό βιβλίο προτείνει το πρώτο βιβλίο της κ. Βασιλική Κατέρη, "Πετάει, πετάει τ' αγριολούλουδο;, ένα όμορφο και τρυφερό παραμύθι για παιδιά.

               Τ' αγριολούλουδο ανοίγοντας τα πέταλά του στο φως, διψάει να μάθει.
Δεν διστάζει ακόμη και να ξεριζωθεί για να εκπληρώσει την επιθυμία του και μπαίνει σε περιπέτειες.
Το ταξίδι του επιφυλάσσει εκπλήξεις: Κυκλάμινο ή αγριολούλουδο;
Θα νιώσει ποιο είναι όταν ακουμπήσει τις ρίζες του...

Αυτή η παιδική ιστορία απέσπασε το Γ' βραβείο στον 33ο Πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, με τίτλο "Το κυκλάμινο που ήθελε να παραμείνει αγριολούλουδο".

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

 Η συγγραφέας Εύη Τσιτιρίδου-Χριστοφορίδου μιλά για τα δικά της ξεχωριστά βιβλία

Με αφορμή την 23^η Απριλίου, Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, μου ζητήσατε να σας πω μερικά βιβλία ξεχωριστά για μένα και το γιατί τα ξεχωρίζω. Δύσκολη επιλογή με βιβλιοθήκες τόσο γεμάτες μέσα μου και γύρω μου…Οπότε σκέφτηκα να παίξω μαζί σας ένα παιχνίδι που παίζω από παιδί. Έκλεισα τα μάτια, συγκεντρώθηκα στον εαυτό μου και του ζήτησα να φέρει μπροστά στα μάτια του τρία αγαπημένα του εξώφυλλα. Τα πρώτα τρία που αναδύθηκαν, είναι τα παρακάτω. Σηκώθηκα και τα έφερα δίπλα μου από τη βιβλιοθήκη. Μετά ξανάκλεισα τα μάτια, σκέφτηκα τι έχω ανάγκη να διαβάσω αυτή τη στιγμή για να προχωρήσω παρακάτω στη ζωή μου και άνοιξα το καθένα τους τυχαία, σε μια σελίδα. Σας παραθέτω τα αποσπάσματα στα οποία έπεσε η ματιά μου μόλις τα άνοιγα με αυτόν τον τρόπο. Νομίζω ότι είναι η καλύτερη απάντηση στο γιατί τα συγκεκριμένα τρία βιβλία είναι για μένα ξεχωριστά. Σας ευχαριστώ που παίξαμε μαζί!

Rainer Maria Rilke, Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή, μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1987 (ένατη έκδοση)

«…Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για ν’ αγγίξεις ένα έργο τέχνης: καταντάει πάντα σε πετυχημένες, λίγο ή πολύ, παρανοήσεις. Δεν μπορούμε όλα να τα συλλάβουμε και να τα εκφράσουμε – όσο κι αν θέλουν πολλοί να μας πείσουν για το αντίθετο. Τα περισσότερα απ’ όσα μας συμβαίνουν δε μπορούμε να τα εκφράσουμε, ξετυλίγονται μέσα σε μια σφαίρα, που ποτέ καμιά λέξη δεν την καταπάτησε. Και απ’ όλα πιο αδύνατο είναι να εκφράσουμε τα έργα της τέχνης, τις μυστηριακές αυτές υπάρξεις που η ζωή τους δεν γνωρίζει τέλος, καθώς πορεύεται πλάι στη δική μας την περαστική, την πρόσκαιρη ζωή…» (σελ. 15-16). 

Βιτσέντζος Κορνάρος, Ερωτόκριτος, επιμέλεια Στυλιανός Αλεξίου, εκδόσεις Ερμής, Γ’ ανατύπωση, Αθήνα 1992, σελ. 152-153

«…Πολλά εζαλίστη ο Ρώκριτος στην κονταράν εκείνη,

στ’ αλόγου απάνω το λαιμό την κεφαλή του κλίνει

κάμποσην ώραν ήτονε με τη μεγάλη ζάλη

κ’ η Μοίρα του του βούηθησεν εις έτοια χρεία μεγάλη.

Δυο τρεις και τέσσερεις φορές δείχνει να πέσει κάτω

κ’ η Αρετή ενεδάκρυωνε, κουρφά τον ελυπάτο

πούρι αντρειεύτηκε καλά, στη σέλα σταματίζει,

προς την κερά του με καημό τα μάτια αναντρανίζει

κ’ ήξαψε από την εντροπή πλια παρά το καμίνι

κ’ ύστερα πάλι εχλώμιανε κι ωσά νεκρός εγίνη,

γιατί τον είδε έτοιας λογής εκείνη οπού τον κρίνει,

εις το λαιμό τ’ αλόγου του την κεφαλή να κλίνη…».

Άγγελος Τερζάκης, Η Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2004 (δέκατη όγδοη έκδοση), σε. 356

«…Έτσι είχε πάει ίσαμε τώρα η ζωή του, σε κύκλους ομόκεντρους που όλο και φαρδαίνουν. Μια πέτρα είχε πέσει στο νερό κάποια νύχτα, τότε, εκεί κάτω στην πατρίδα του, σαν έκαναν το ρεσάλτο τους οι ανθρώποι του Γκαφόρε, μια πέτρα και συντάραξε τη μακάρια ακινησία. Το είχε νιώσει καλά, τη νύχτα εκείνη, πως ξεκινάει. Ο δρόμος του από τότε κι εμπρός είναι ένας ίλιγγος. Τρέχει, τρέχει, ξεσηκωμένος από τον άνεμο της θύελλας, δίπλα του σκιές, τόποι, οράματα περνούν, μια τίποτα δεν προφταίνει εκείνος να καθηλώσει. Είναι καθώς στα παραμύθια της βάγιας, όταν το βασιλόπουλο το παίρνει ο ανεμορούφουλας και βλέπει ξάφνου πως χορεύουν γύρω του οι νεράιδες. Ποιανής θ’ αρπάξει το μαντίλι, να την υποτάξει; Στη ζωή του τη λαχανιασμένη νιώθει ο Σγουρός βαθιά ένα δυσάρεστο κενό. Όχι, δεν το έπιασε ακόμα με τα δάχτυλά του τ’ όνειρο, κάτι σαν να λακίζει διαρκώς από μπροστά του. Δεν το γνώρισε ακόμα, όχι, το εξαίσιο και το μεγάλο που έχει από χρόνια υποσχεθεί κρυφά στον εαυτό του…».

Εμείς με τη σειρά μας προτείνουμε το βιβλίο για παιδιά και εφήβους της κ. Εύης Τσιτιρίδου-Χριστοφορίδου, "Ο θησαυρός της Εβίτας".






Μα ποιος είναι επιτέλους ο μεγαλύτερος θησαυρός του κόσμου; Τι είναι αυτό που, σ' όποιο μέρος της γης κι αν ζούμε, όποια γλώσσα κι αν μιλάμε, σ' όποια φυλή και έθνος κι αν ανήκουμε, μας κάνει ευτυχισμένους, όταν το έχουμε;
Ακόμη ψάχνεις να το βρεις;
Η Εβίτα, πάντως, μόλις το βρήκε, ένιωσε άλλος άνθρωπος.
Όμως χρειάστηκε να κάνει ένα απίθανο ταξίδι, να γνωρίσει πλάσματα παράξενα και θαυμαστά και να ακούσει τόσο σπουδαία πράγματα, που άνοιξαν σαν μαγικά κλειδιά την πόρτα της σκέψης της και της καρδιάς της.
Η περιπέτεια της Εβίτας βοηθά τους μικρούς αναγνώστες να συμφιλιωθούν με τα συναισθήματά τους, το περιβάλλον τους και την καθημερινότητά τους