Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η συγγραφέας Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου μιλά για τα δικά της ξεχωριστά βιβλία

΄Οταν ήμουν μικρό παιδί, μόνιμος σύντροφός μου ήταν το Παραμύθι χωρίς όνομα. Το κρατούσα αγκαλιά όπως κρατούσαν τις κούκλες τους άλλα κορίτσια της ηλικίας μου. Δύσκολα πολύ τα χρόνια τότε, μα τούτο το βιβλίο ήταν η παρηγοριά μου. Θυμάμαι ολοζώντανα την ευεξία που ένιωσα όταν έφτασα πρώτη φορά στο τέλος του βιβλίου. Θυμάμαι την πεποίθηση που αισθάνθηκα ότι αξίζει κανείς να μάχεται για το δίκιο και το κοινό καλό, όπως κατάλαβαν κι έπραξαν τελικά οι κάτοικοι της χώρας των Μοιρολατρών. Θυμάμαι την ελπίδα που φούντωσε μέσα μου ότι από τα ερείπια, την πείνα και το θάνατο που έβλεπα γύρω μου θ’ αναστηθεί μια χώρα όμοια μ’ εκείνη που κατάφεραν να ξαναφτιάξουν οι Μοιρολάτρες. Από τότε πάμπολλες φορές ξαναδιάβασα το Παραμύθι χωρίς όνομα.  Και παραμένει για μένα πάντα σημαντικό, πάντα το γιατρικό μου σε ώρες κόπωσης ψυχικής, σε στιγμές απελπισίας, σε δύσκολους καιρούς σαν τους σημερινούς.

 

 

 

        Στην χρόνια της προεφηβείας, όσα βιβλία υπήρχαν στη μικρή μου βιβλιοθήκη τα είχα διαβάσει. ΄Ετσι ο πατέρας μου, μη έχοντας τι άλλο να κάνει – πού η πληθώρα των σημερινών παιδικών βιβλίων εκείνα τα χρόνια! – μου έδωσε από τη δική του βιβλιοθήκη τη Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Δυσκολεύτηκα στην αρχή με τη γλώσσα, σύντομα ωστόσο κατάφερα να το διαβάζω άνετα. Κατατρόμαξα με τη φοβερή Φραγκογιαννού, αλλά και μαγεύτηκα με τη γραφή την ιδιόμορφη και μοναδική του Παπαδιαμάντη. Η Φόνισσα ήταν το έναυσμα για να γνωρίσω τα επόμενα χρόνια ευρύτερα το ανεκτίμητο έργο του, που παραμένει ακρογωνιαίος λίθος της λογοτεχνίας μας και δική μου διαρκής καταφυγή. 

 

 

 Σημαντικότατα παραμένουν για μένα δύο ακόμη βιβλία, που διάβασα στην εφηβεία μου:Η Πριγκηπέσα Ιζαμπώ  του ΄Αγγελου Τερζάκη και η Αναφορά στον Γκρέκο του Νίκου Καζαντζάκη. Αριστουργήματα και τα δυο, το πρώτο εξακολουθεί, κατά τη γνώμη μου, να είναι υπόδειγμα για το πώς μπορεί να γραφεί ένα συγκλονιστικό ιστορικό μυθιστόρημα, ζωντανεύοντας με απαράμιλλη μαστοριά και γνώση μια ολόκληρη εποχή. Και το δεύτερο παραμένει πάντα μια αναλλοίωτη λιονταρίσια πνευματική τροφή, ένας αξεπέραστος οδοδείχτης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπροστά στην περιπέτεια της ζωής και στο μυστήριο του θανάτου. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η σελίδα μας προτείνει το τελευταίο βιβλίο της κ. Λότης Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου για παιδιά και όχι μόνο με τον απρόσμενο τίτλο "Η άτακτη μαμά".

 

 Γίνεται ποτέ να είναι άτακτη μια μαμά; Γίνεται! Και μάλιστα πολύ άτακτη, μια μαμά που κάνει ένα σωρό τρέλες! Αν δεν το πιστεύετε, όταν διαβάσετε αυτό το βιβλίο θα δείτε και μόνοι σας πως μια τέτοια μαμά υπάρχει στ' αλήθεια!

 

 

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η συγγραφέας Κατερίνα Αναγνώστου μιλά για τα δικά της ξεχωριστά βιβλία

 

Είναι κάμποσα τα παιδικά και εφηβικά βιβλία για μένα που θα μπορούσα να πω ότι είναι ξεχωριστά . Κι ίσως πάντα σε μία τέτοια ερώτηση έρχεται πρώτο -πρώτο : Ο μικρός πρίγκηπας του Σαιντ -Εξυπερύ. Αλλά μαζί έρχεται κι ένα δεύτερο κι ένα τρίτο κι ένα ...τέταρτο και πάει λέγοντας ...αλλά ας είναι αφού πρέπει να μιλήσω για ένα θα το κάνω ...και θα μιλήσω για το βιβλίο :Ιστορία δίχως τέλος του Μιχαήλ Έντε . Μεγάλη αγάπη τούτο το έργο όπου εξελίσσεται σε ένα κόσμο μαγικό. Στη χώρα της ονειροφαντασίας που συμβαίνουν τρομερά πράγματα. Ήρωες γεμάτη ανθρωπιά και τρυφερότητα παλεύουν για το καλό και τη σωτηρία του κόσμου των ονείρων, περνώντας δια πυρός και σιδήρου ...Ένα βιβλίο για εφήβους που διαβάζεται το ίδιο καλά κι από ενήλικες και θα το έλεγα μια περιπέτεια με φιλοσοφικές προεκτάσεις!!! Το συνιστώ ανεπιφύλακτα , θα μπορούσα να μιλάω ώρες για αυτό , μα δεν χρειάζεται .....Λέω να το ξαναδιαβάσω με αφορμή τούτη τη κουβέντα μας !!!

Η σελίδα Παιδικό-Εφηβικό βιβλίο και παιδί προτείνει το τρυφερό βιβλίο της κ. Κατερίνας Αναγνώστου για παιδιά, "Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να τον χαιδέψουν". 

 
Ο μικρός σκαντζόχοιρος φοβάται το καθετί. . . Μα πιότερο απ' όλα φοβάται τα φίδια! Βιάζεται να μεγαλώσει και μαζί του να μεγαλώσουν και τ' αγκάθια του. Και κάποτε τα καταφέρνει. Όλοι τρέμουν στο πέρασμά του! Αλλά και πάλι δεν είναι ευχαριστημένος, γιατί τώρα δεν έχει φίλους. Και θέλει τόσο πολύ να γνωρίσει τη χαρά της φιλίας. . . Έτσι αποφασίζει να ζητήσει τις συμβουλές των μεγάλων. Άραγε, θα βρει τον τρόπο ν' αποκτήσει αυτό που λαχταρά; Ένα υπέροχο βιβλίο που στόχο έχει να εμπλουτίσει το λεξιλόγιο του παιδιού και να το βοηθήσει να καλλιεργήσει τη φαντασία του.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η συγγραφέας Ελένη Δικαίου ξεχωρίζει τα δικά της αγαπημένα βιβλία

 

 

Η συγγραφέας Ελένη Δικαίου από τα βιβλία που έχει γράψει ξεχωρίζει το τελευταίο της με τίτλο "Ο άνεμος στα μαλλιά της".

 Ένα αγόρι, ο Γιώργος, κι ένα κορίτσι με το ασυνήθιστο όνομα Γιασεμή. Εκείνος έχει αποτύχει στις εξετάσεις για την αρχιτεκτονική. Εκείνη ετοιμάζεται να δώσει Πανελλήνιες για πρώτη φορά. Μια τυχαία συνάντηση.
Ένας έρωτας νεανικός γεννιέται, θα μπορούσε να είναι η συνηθισμένη ιστορία δυο νέων παιδιών που αγαπήθηκαν ανταλλάσσοντας φιλιά πλάι στη θάλασσα, αλμυρισμένα με την αλισάχνη. Όμως οι καιροί έχουν άλλη γνώμη. Ο Γιώργος βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος σε μια άσχημη ιστορία που αφορά τον τρόπο διαχείρισης της οικογενειακής επιχείρησης.
Η οικονομική κρίση εισβάλλει απρόσκλητη στον ονειρικό κόσμο των νεανικών του χρόνων, οδηγώντας τον στην αμφισβήτηση όλων όσων έχει βιώσει ως εκείνη τη στιγμή. Αγωνίζεται να ξεχωρίσει την αλήθεια από το "δήθεν". Αντίπαλος του, η ίδια του η οικογένεια. Ο έρωτας με τη Γιασεμή, η μοναδική του δύναμη. Ώσπου στο τέλος η πάλη του Γιώργου θα έχει έναν μονάχα αντίπαλο, τον ίδιο του τον εαυτό.
Καθώς θα διαλύονται όλα τα "δήθεν" της ζωής του, λες και τα παίρνει ο θαλασσινός άνεμος που περνάει μέσα από τα μαλλιά της Γιασεμής, ο Γιώργος για πρώτη φορά θα δει τη δική του αλήθεια, κι όχι των άλλων. Με αυτό το καθαρό βλέμμα τελικά θα κρίνει τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν και τον εαυτό του και θα ανακαλύψει την αληθινή ομορφιά.

Η σελίδα μας προτείνει και το βιβλίο της κ. Ελένης Δικαίου "Οι θεοί δεν πεθαίνουνε στην Πέλλα", μία συναρπαστική περιγραφή της ζωής του Μεγάλου Αλεξάνδρου για παιδιά και εφήβους.

Αν τραβήξεις απ' τα αζήτητα της ιστορίας, μέσα από τις σελίδες του Κούρτιου, του Πλουτάρχου, του Αρριανού, τα όσα έζησε κι έπραξε ο Μέγας Αλέξανδρος στη σύντομη ζωή του, πέρα απ' το να κερδίζει μάχες, θ' ανακαλύψεις έναν Αλέξανδρο γεμάτο τρυφερότητα κι ανθρώπινη ζεστασιά. Και τότε θα πάψει νά 'ναι για σένα ο μακρινός στρατηλάτης των σχολικών βιβλίων, ένας ακόμα «Μέγας» ανάμεσα στους πολλούς της ιστορίας. Γιατί θά 'χεις γνωρίσει τον αληθινό Αλέξανδρο και θα τον έχεις αγαπήσει πολύ. Έναν Αλέξανδρο ανθρώπινο, μα τόσο ανθρώπινο, που αγγίζει τα όρια του θεϊκού, γι' αυτό και τόσο κοντινό στους ανθρώπους, όπως μονάχα οι θεοί μπορούν να είναι.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η συγγραφέας Αργυρώ Μουντάκη μιλά για τα δικά της ξεχωριστά βιβλία 

Όταν ξαναπιάνεις στα χέρια σου έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια ένα βιβλίο που αγάπησες πολύ, η αμηχανία πρωταγωνιστεί: Τι ήταν αυτό που ως παιδί σε συγκίνησε; Ποια η κριτική σου ματιά του τότε; Συμφωνείς με τον ίδιο σου τον εαυτό, καθώς ο χρόνος, οι πολλαπλές και διαφορετικές αναγνώσεις αλλά και οι σπουδές έχουν αλλάξει σίγουρα τον τρόπο σκέψης σου;

Με αυτή την αμηχανία ξαναέπιασα στα χέρια μου το αγαπημένο μου από τα παιδικά χρόνια «Σπίτι για πέντε» της κυρίας Λότης Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου. Η συγκίνηση, που έφτανε στο σημείο να δακρύζω, το χαμόγελο από το πηγαίο χιούμορ της συγγραφέως και η «μονορούφι» ανάγνωση του βιβλίου έδιωξαν κάθε μορφής αμηχανία. Και θυμήθηκα έναν έναν τους λόγους που τόσα χρόνια είχε αυτό το βιβλίο μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, αλλά ανακάλυψα κι άλλους με μι

α πλέον πιο έμπειρη κι επιστημονική ματιά.

Το βιβλίο πραγματεύεται την συγκατοίκηση και προσπάθεια συμβίωσης και ένωσης των δυο μονογενεϊκών οικογενειών, που μετά το γάμο των γονιών γίνονται μία αρτιμελής νέα οικογένεια με μητέρα, πατέρα και τα δύο παιδιά από τους πρώτους τους γάμους, ενώ την οικογένεια συμπληρώνει στην πορεία κι ένα τρίτο παιδί από τον κοινό τους γάμο.

Δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί κανείς, ότι 26 χρόνια πριν, σπάνια συναντούσαμε αυτή τη νέα δομή οικογένειας. Η συγγραφέας δεν πρωτοπορεί μόνο άλλα και καινοτομεί καθώς πραγματεύεται το θέμα μοναδικά: Η νεοτοπική μεταγαμήλια εγκατάσταση σε καινούρια κατοικία, ιδανική για να θέσει τις προϋποθέσεις ισότητας ανάμεσα στις δύο προγενέστερες οικογένειες, είναι η βάση για την καλή αρχή της νέας οικογένειας.


Με τη χρήση πρωτοπρόσωπου αφηγητή, που εναλλάσσεται ανά κεφάλαιο, μιλώντας σε γραπτό ή προφορικό καταγεγραμμένο λόγο, η συγγραφέας καταφέρνει να αποδώσει άριστα την ψυχοσύνθεση των τεσσάρων μελών της οικογένειας, που βιώνουν ο κάθε ένας διαφορετικά τη νέα τάξη πραγμάτων στην καθημερινή οικογενειακή ζωή. Τα παιδιά πρωταγωνιστές αλλά και φορείς καθημερινών τριβών διαχειρίζονται, με τη βοήθεια των γονιών κάθε ένα διαφορετικά, όπως πρέπει ως διαφορετικές προσωπικότητες και ηλικίες, την αλλαγή στη ζωή τους. Η αλλαγή, ως πρέπει από έναν πρωτοπόρο και εμπνευσμένο νου, παρουσιάζεται όχι σαν πρόβλημα, εμπόδιο, ή δυσάρεστη κατάσταση αλλά ως μία πρόκληση για νέες υγιείς σχέσεις και δημιουργικές ασχολίες.

Η Άννα, που γίνεται Μάνα, η Κοκκινοσκουφίτσα που γίνεται Κοκκινομαγουλίτσα, ο κήπος τύπου αγγλικού, που γίνεται τύπου ζούγκλας αφρικανικής και καταλήγει τύπου γερμανικού, καθώς και η προώθηση της φιλαναγνωσίας μέσα από ήρωες που αγαπούν τα βιβλία και είναι βιβλιοφάγοι,  είναι μόνο λίγες από τις ευφυείς πινελιές του βιβλίου.

Η αλληλεγγύη των παιδιών μα και των μεγάλων μέσα από πράξεις και στάσεις ζωής των ηρώων, τώρα που η λέξη αυτή παύει να είναι απλώς μια αφηρημένη έννοια αλλά αναδεικνύεται σε στάση ανάγκης για την επιβίωση και ανόρθωση του συνανθρώπου μας, κάνουν το βιβλίο πιο επίκαιρο από ποτέ. Επίκαιρο μα και μπροστά από την εποχή του, με μηνύματα ισότητας των δύο φιλών σε θέματα που ακόμη και σήμερα φαίνονται πρωτοπόρα, όπως το παιδί που παίρνει το επίθετο της μητέρας, με την γενναιόδωρη πρωτοβουλία μάλιστα του ίδιου του πατέρα.

Η άρνηση, ο θυμός, η διαπραγμάτευση και η αποδοχή, στάδια από τη θεωρία της Elisabeth Kübler-Ross, βιώνονται στο βιβλίο από τον έφηβο ήρωα ολοκληρωτικά και εν τέλει τον οδηγούν στην ισορροπία της ζωής. Κι αυτό επιτυγχάνεται έμμεσα, συναισθήματα που δεν ονομάζονται, αλλά περιγράφονται, δεν τονίζονται αλλά ζωγραφίζονται, δεν φωτίζονται αλλά βιώνονται. Το βιβλίο, όπως ταιριάζει στο συνολικό έργο της συγγραφέως δεν πραγματεύεται μία έννοια, μία ιδέα, δεν είναι μονομερώς γραμμένο, δεν επιδιώκει μόνο την αφομοίωση και αποδοχή από την κοινωνία της νέας μορφής οικογένειας. Πολύπλευρα και ολιστικά, δίχως ίχνος διδακτισμού, παρατηρεί τη ζωή της οικογένειας και με επιτυχία την φέρνει ένα βήμα πιο πέρα, στην αρμονική συνοδοιπόρευση των μελών της, δίνοντας όμως συνάμα πολλαπλά ηθικά και κοινωνικά μηνύματα.

Το βιβλίο εκδόθηκε πριν 26 χρόνια, κι όμως σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να υποψιάσει τον νεαρό αναγνώστη για την ηλικία του. Η διαχρονικότητά του, μα κι η ευαισθησία του ερμηνεύουν λοιπόν σε αυτή τη νέα ανάγνωση του το πόσο βαθιά ριζωμένο είναι στην καρδιά μου!

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτηφορά στον Μαγικό κόσμο του παιδικού βιβλίου, www.kosvoice.gr .)


Το Παιδικό-Εφηβικό βιβλίο και παιδί προτείνει το τελευταίο βιβλίο της κ. Αργυρώς Μουντάκη "Το στοιχειωμένο σπίτι", μία συναρπαστική αστυνομική ιστορία με σκοπό την ανακάλυψη του μεγάλου μυστηρίου.

Ο Παναγιώτης, ένας πολυμαθής νεαρός και εκκολαπτόμενος αρχαιολόγος, μετακομίζει με τους γονείς του στον Βόλο και εγγράφεται στην πρώτη γυμνασίου. Στο σχολείο θα γνωρίσει δύο κολλητές φίλες, τη Μέλισσα και την Έρση. Σιγά σιγά ο Παναγιώτης θα ενσωματωθεί στην παρέα των συμμαθητών του και έξω από το σχολείο. Στη συντροφιά τους, εκτός από τα δύο κορίτσια, είναι και η Αλκμήνη, ο Ηλίας, ο Χρήστος, ο Νίκος και ο μικρός Παύλος.
Η παρέα μπλέκεται σε μία ιστορία μυστηρίου με αφορμή το "στοιχειωμένο" -κατά τα λεγόμενα- σπίτι της γειτονιάς, όπου τα παιδιά συχνάζουν καθημερινά, παίζοντας στην αυλή του. Σε ποιους ανήκε αυτό το σπίτι και για πόσα χρόνια παραμένει κλειστό; Τι συμβολίζουν οι κωδικοί στο άλμπουμ και τι ξεκλειδώνει το μεγάλο σκουριασμένο κλειδί; Είναι στ' αλήθεια στοιχειωμένο το σπίτι;
Μια περιπέτεια μυστηρίου για παιδιά, με αναφορές στα σημαντικότερα ιστορικά σημεία και στους χώρους πολιτισμού της πόλης του Βόλου.

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Η συγγραφέας Τούλα Τίγκα μιλά για τα δικά της ξεχωριστά βιβλία 

 

"Αν ένα από τα κριτήρια διαχρονικής αξίας ενός βιβλίου είναι και η παραμονή στη μνήμη του αναγνώστη ,παρά τη χρονική απόσταση που τον χωρίζει από την επαφή του με το έργο, εγώ θα μείνω σε δύο.Τα ψάθινα καπελα της Λυμπερακη και την Eroica του Πολίτη: ακόμα ζουν μέσα μου οι 

ήρωες,η ιστορία τους,η πλοκή,η χρήση της γλώσσας και η ατμόσφαιρα μιας ολόκληρης εποχής. Έφηβη κι εγώ τότε,σε μια δύσκολη εποχή,ανακάλυπτα στο μεν πρώτο μια ποιοτική συντροφιά στις τρεις ηρωίδες,στην περιγραφή της πορείας τους προς την ενηλικίωση και στις περιγραφές της φύσης και των σχέσεων μεταξύ των μελών μιας αστικής οικογένειας.

                                                           

Στο δεύτερο,τον ηρωισμό της εφηβικής ηλικίας,την ομορφιά

αλλά και τα δεινά του πρώτου ερωτικού ξυπνήματος,την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα και την ελλειπτική γραφή ενός τεχνίτη του λόγου. Ο λυρισμός, εμφανής και στα δύο χωρίς υπερβολές,μια πλοκή καθόλου επίπεδη και η αφηγηματική δεινότητα σε συνδυασμό με το σεβασμό στη γλώσσα,αποτέλεσαν την πρώτη ουσιαστική επαφή μου με το καλο λογοτεχνικό βιβλίο στην εφηβεία μου και όχι μόνο".

Με τη σειρά μας προτείνουμε το βιβλίο της κ. Τούλας Τίγκα "Τα χρόνια τρέχοντας" που απευθύνεται σε εφήβους και νέους διατρέχοντας μία ολόκληρη δεκαετία μέσα από μία νεανική παρέα. 

Τέλος της δεκαετίας του '80. Η παρέα του Λυκείου στο Βόλο. Η προστατευτική σιγουριά της οικογένειας. Ο ενθουσιασμός, τα όνειρα και τα σχέδια για το μέλλον. Μετά η επιτυχία και το Πανεπιστήμιο. Η πρώτη μεγάλη κατάκτηση και η φοιτητική συντροφιά στη Θεσσαλονίκη. Τα χτεσινά παιδιά που ωριμάζουν μέσα από δύσκολες μέρες, δύσκολες νύχτες και δύσκολους έρωτες. Και μετά; Μετά τι; Τι απέγιναν τα παιδιά που ήθελαν από τη μικρή γειτονιά τους να ορμήσουν σαν το δυνατό άνεμο και να κατακτήσουν καινούριους έρωτες, καινούριες χαρές και καινούριους τόπους; Τι απέγιναν ο ενθουσιασμός και τα όνειρά τους και ποιες προδοσίες ή συμβιβασμοί τα σημάδεψαν; Ένα μυθιστόρημα που κυλάει σαν τα χρόνια που φεύγουν τρέχοντας, γραμμένο με χιούμορ και τρυφερότητα για όσους βιάζονται να μεγαλώσουν και για όσους μετάνιωσαν που μεγάλωσαν. . .

Βιογραφικό σημείωμα της Εύας Πετροπουλου-Λιανού

Η Εύα Πετροπούλου-Λιανού γεννήθηκε στο

Ξυλόκαστρο όπου και ολοκλήρωσε τις βασικές

σπουδές της. Αγαπούσε τη δημοσιογραφία από

μικρή, οπότε αποφασίζει να κάνει επάγγελμα τη

μεγάλη της αγάπη και παρακολουθεί μαθήματα

δημοσιογραφίας στη σχολή του ΑΝΤ1.

Τελειώνοντας τις σπουδές της, κάνει την πρακτική

της ως ελεύθερη ρεπόρτερ σε διάφορες

δημοσιογραφικές εκπομπές. Το 1994 φεύγει για τη

Γαλλία όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος στη

γαλλική εφημερίδα «Le LIBRE JOURNAL». Η αγάπη

για την Ελλάδα όμως την κερδίζει. Επιστρέφει

στην ηλιόλουστη πατρίδα, κι από το 2002 ζει και

εργάζεται στην Αθήνα.

Τον Μάϊο του 2011 θα εκδοθεί το τρίτο βιβλίο της,

«Η Ζεραλντίν και το Ξωτικό της Λίμνης», από τις

εκδόσεις Έναστρον. Μάλιστα, το έργο αυτό

ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην παιδική σκηνή

«Ηλιότεχνο» (Ιανουάριος 2012), σε σκηνοθεσία

του Θ. Βουρνά. Ακολούθησαν κι άλλες

παραστάσεις σε σχολεία και πολιτιστικούς χώρους.

Στη συνέχεια, θα εκδώσει  ebooks «Εγω κι ο άλλος μου ευατός, η Σκια μου» εκδόσεις Σαιτα  «H Zεραλντιν και ο ξωτικό της λιμνης » στα ιταλικά καθώς και  «Η κόρη της Σελήνης» (εκδόσειςΑναζητήσεις), σε 2 γλώσσες αγγλικά και ελληνικα στην αμαζον κομ κι άλλα πολλά

Η Κόρη της Σεληνης , έχει ήδη κυκλοφορήσει απο τις εκδόσεις Οσελότος

2009 και 2010  και πήρε τις καλύτερες κριτικές για την εικονογράφηση και το στυλ γραφής της συγγραφέως.

Είναι μέλος του Ομίλου Unesco Λόγου και Τέχνης,

των Κορινθίων Συγγραφέων, της Πανελλήνιας

Ένωσης Λογοτεχνών.  Επίσης  του Ελληνικού Παραρτήματος ΙΒΒΥ Ελλάδα.

Συνεντεύξεις και παραμύθια της φιλοξενούνται σε ηλεκτρονικές εφημερίδες

της Ελλάδας και της Κύπρου.

Πρόσφατα η έγκριτη εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση της αφιέρωσε ενα δισελίδο , για την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία.τόμος 27 σελ 300.

Τα βιβλία της έχουν εκριθεί από το Υπουργειο Παιδειας Κύπρου

Ιστολόγιο: http://evalianou.blogspot.gr

E-mail: evvieparra@hotmail.com

ΒΙΒΛΙΟΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ, ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΠΟΥ-ΛΙΑΝΟΥ

 

 

Με πολλά χρόνια προσφοράς και ενασχόλησης με το παιδικό παραμύθι, την αφήγηση και το παιδικό θέατρο, η συγγραφέας και αφηγήτρια παραμυθιών Εύα Πετροπούλου-Λιανού, συνεχίζει να δημιουργεί και να προσφέρει με το ίδιο κέφι, χαρά και διάθεση δημιουργικότητας. Απάντησε με μεγάλη προθυμία και καλή διάθεση στις ερωτήσεις της ηλεκτρονκής μας συνέντευξης όπου μιλήσαμε για τα παραμύθια, τα βιβλία, τα παιδιά και το θέατρο.

κ. Πετροπούλου, σας ευχαριστούμε πολύ που δεχτήκατε να μας παραχωρήσετε αυτή την ηλεκτρονική συνέντευξη. Πώς ξεκινήσατε να ασχολέιστε με το παιδικό βιβλίο και ειδικότερα με το παραμύθι;Έχετε ζήσει πολλά χρόνια στη Γαλλία και το πρώτο βιβλίο σας εκδόθηκε στα γαλλικά. Πώς είναι η κατάσταση της παιδικής λογοτεχνίας στη Γαλλία σε σχέση με την Ελλάδα;

Ευχαριστώ πολύ κι εγώ για τη συνέντευξη και το βήμα που μου δίνετε. Ξεκίνησα από την πρώτη φορά που έπιασα μολύβι στο χέρι μου, όταν έβρισκα ένα λευκό χαρτί το γέμιζα από μικρές λέξεις η φράσεις  η ζωγραφιές. Έγραψα το πρώτο μου βιβλίο , τη Ζεραλντιν το 1994 στη Γαλλία

στα γαλλικά. Βασισμένη στη νοσταλγία ενος έφηβου κοριτσιού, για τις μέρες που ζούσε μακρυά απο την οικογένεια του, μετέφερε όλες τις προσωπικές εμπειρίες  και δημιούργησε ήρωες και όμορφους τόπους. Ετσι γεννήθηκε  το πρώτο βιβλίο, που αργότερα εκδόθηκε από τις εκδόσεις Αμαλτέ στη Γαλλία. Φέτος γιόρτασα δέκα χρόνια στην παιδική λογοτεχνία και το παιδικό μου βιβλίο , η Ζεραλντίν είναι πιο σύγχρονο από ποτέ, με αναφορές στο σεβασμό στον συνάνθρωπο, στη τρίτη ηλικία, στη φύση, με θέματα όπως η αλληλλεγγύη, η αγάπη, η φιλία μπορεί να διαβαστεί από παιδιά αλλά και ενήλικες, που κρατούν την παιδικότητα τους ζωντανή.

Το βιβλίο σας "Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης" έχει μεταφερθεί στο θέατρο. Πόσο εύκολη είναι η θεατρική εφαρμογή ενός βιβλίου:

Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης μεταφέρθηκε στο θέατρο, από την ταλαντούχα  θεατρική ομάδα Ο20, που απότελειται από το Θωμά Χαβιανίδη, την Σοφία Λαμπιδώνη,την Κατερίνα Γεωργούση, τη Θάλεια Παπαδοπούλου, και βασίζεται στην ιστορία της Ζεραλντίν, και έχει εμπλουτιστεί με στίχο και τραγούδι που έγραψε η μουσικός Θάλεια Παπαδοπούλου και η Αγγελική Ελευθεράκη.

Ολα βασίζονται στην αγάπη και στα κοινά ιδανικά, για να υπάρχει μια συνεργασία πρέπει να υπάρχουν ιδιοι στόχοι και ίδιες σκέψεις ή τουλάχιστον μια κοινή άποψη  για τη ζωή. Ετσι λοιπόν, η θεατρική ομάδα 020 επέλεξε και διασκευασε το παιδικό μου βιβλιο τη  Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης,  με πολύ αγάπη και φροντίδα κανοντας το ,  να διαπρέπει και να χαρακτηριστεί  ακόμη και μια από τις καλύτερες δέκα παραστασεις, σε ψηφοφορία που εγινε ανάμεσα σε 100 θεατρικές ομάδες.

Νομίζω οτι  δεν είναι εύκολο να μετατρέψεις ενα βιβλίο σε θεατρική παρασταση, θέλει έμπνευση, σεβασμό στο κείμενο,  συνεργασία, φαντασία και δημιουργικότητα  και στο συγκεκριμένο έργο - πολύ καλή γνώση μουτικής και στιχουργικής αφού στην  παρασταση - η θεατρική ομάδα 020 τραγουδούν, χορεύουν και παίζουν  καθ όλη την διάρκεια που παρουσιαζεται το έργο, έχοντας κι ένα πιάνο επί σκηνής - κάτι που είναι πολύ πρωτότυπο- αλλά και μαγικό ταυτόχρονα.

Τι αποκομίζει ένα παιδί παρακολουθώντας μία θεατρική παράσταση;

Ενα παιδί διασκεδάζει, ψυχαγωγείται αλλά και ανακαλύπτει τα πρόσωπα πλέον των ηρώων που αγαπησε σε ένα βιβλίο.

Μπορεί να αντιληφθεί ζωντανά και έντονα τα όποια συναισθήματα, αλλά και να βιώσει μια κατάσταση εκ του ασφαλούς όπως ο αποχωρισμός ενός φίλου.

Να πάρει μέρος - αφου η Ζεραλντιν ειναι και διαδραστική παράσταση  σε ένα κόσμο εκ πραγματικότητας μαθαίνοντας πού αρχίζει η φαντασία και πού η πραγματικότητα.

Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν το θέατρο ως θεραπευτικό μέσο, αλλά και ως μέσο κάθαρσης από την όποια πάθηση κι είμαι της άποψης ότι μπορεί μια θεατρική παράσταση

να δώσει τα μηνύματα της, αλλά και να παραδειγματίσει  αλλά και να θεραπεύσει σε όποια ηλικία .

Πόσο εύκολο είναι να γράφει κανείς τη σημερινή δυσοίωνη εποχή παιδικά παραμύθια;

Οι εποχές που γεννήθηκαν τα κλασσικά αγαπημένα παραμύθια στο παρελθόν, ήταν πραγματικά δυσοιώνες. Αν σκεφτεί κάποιος ότι τα παιδια πεθαίναν απο αρρώστιες θανατηφόρες, όπως πανούκλα, τύφο  ή ακόμη κι από επιθεσεις άγριων θηρίων, πριν ακόμη φτάσουν στα 12 τους χρόνια, δεν πιστεύω οτι ζούμε σε δύσκολες εποχές.

Πιστεύω ακράδαντα οτι ζούμε σε μια εποχή όπου λείπουν οι ηθικές αξίες, όπου υπάρχει παντελής ελλειψη σεβασμού και αλληλλεγυής ως προς τον συνάνθρωπο

και τώρα όσο ποτέ άλλοτε, έχουμε ανάγκη απο τα βιβλία και δη τα παιδικά παραμύθια, ώστε να μπορέσουμε να προετοιμάσουμε τα παιδιά για τη ζωή και τον κόσμο, που μπορουν να δημιουργήσουν  εάν βασιστούν στα όνειρα τους, στη θετική πλευρά της ζωής , χωρίς να φοβούνται να μείνουν αυθεντικά και ακέραιοι χαρακτήρες, να εμπιστεύονται τον εαυτό τους και να κάνουν όνειρα δυνατά .

Γιατί το παραμύθι παραμένει πάντα επίκαιρο; Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που το καθιστούν ένα διαχρονικό λογοτεχνικό είδος;

Το παραμύθι δημιουργήθηκε μαζί με τον άνθρωπο. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας  μιας ιστορίας  για να διασκεδάσει το αναγνωστικό κοινό, αλλά και ένα μέσο παρηγορίας αφού με αυτό το τρόπο οι μεγάλοι, τα παλιά χρόνια μετέφεραν το μήνυμα του θανάτου ενός φιλικού προσώπου ή το χαμό του σε πεδία της μάχης. Ο πιο γνωστός παραμυθάς, είναι ο Όμηρος  με την Οδύσσεια  και παραμένει το πιο αγαπημένο βιβλίο τόσο στους Ελληνες όσο  και σε ξένους αναγνώστες, που καθηλώνει ακόμη μικρούς και μεγάλους με τη γλαφυρή γραφή του αλλά και τις υπέροχες  ζωντανές περιγραφές του τόσο της καθημερινότητας  των ανθρώπων όσο και των άλλων πολιτισμών, που

γνώρισε ο Οδυσσέας. Είναι ένα λογοτεχνικό είδος - το παραμύθι - που εξελίσσεται  και μεγαλώνει  όπως ο άνθρωπος, που διδάσκει κι εκπαιδεύει το παιδί, μέσα από τα παραδείγματα αλλά και τους χαρακτήρες και τις συμπεριφορές των ηρώων, που εκ του ασφαλούς, δίνουν την εικόνα του καλού και του κακού, και μαθαίνουν στον αναγνώστη οτι ο κόσμος έχει δυο όψεις, η αλήθεια είναι μία αλλά μπορεί να ειπωθεί και να παρουσιαστεί από πολλές οπτικές γωνίες.

Πιστευω οτι το παραμύθι είναι ενα λογοτεχνικό είδος, που θα συνεχίσει να υπάρχει και να συγκινεί το αναγνωστικό κοινό , για πολλά χρόνια ακόμη.

Ετοιμάζετε κάτι αυτόν τον καιρό;

Ετοιμάζω  ένα βιβλίο που έχει ως θέμα την ζωή και τις περιπέτειες ενός έφηβου σαμουράι, ο Νογκασικά Σαν και οι περιπέτειες του. Η ιστορία εκτυλίσσεται  στην Ιαπωνία, και ο ήρωας βρίσκεται σε μια συνεχή αναζήτηση, ενώ το βιβλίο είναι βασισμένο και γραμμένο πάνω σε μια πλατφόρμα που θυμίζει  ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, με πολλά επίπεδα που πρέπει να κατακτήσει ο αναγνώστης που ακολουθεί τον ήρωα μας που  καλείται να βρει τον εαυτό του, να κερδίσει την αγάπη της οικογένειάς του και την αγάπη της κοπέλας του. Ο Νογκασικα Σαν είναι ένα βιβλίο, που αναδεικύνει την  απόλυτη εμπιστοσύνη που εχει ο ήρωας στον εαυτό του,  στη  δυνατή φιλία που έχει με το Λαι Πι, καθώς  και την βαθιά αγάπη προς τον Άσπρο Λωτό, όλα αυτά θα τον κάνουν να ενηλικιωθεί, να αντιληφθεί τι είναι πραγματικά η ζωή, η αγάπη, η φιλία, η εμπιστοσύνη, η πίστη σε εαυτόν και να καταφέρει να πραγματοποιήσει  το ακατόρθωτο. Η συνέχεια ... επί του βιβλίου

Το βιβλίο θα εκδοθεί από τις εκδόσεις Οσελότος , αναμένεται για το Μάιο και την εικονογράφηση την έχει επιμεληθεί ο Παρης Χαραλαμπίδης  και η  πρώτη επίσημη παρουσιαση, έχει προγραμματιστεί για την  Διεθνή Εκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη.

Πληροφορίες για την θεατρική παράσταση "Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης":

(για παρουσιάσεις - προσκλησεις- επικοινωνία με τη θεατρική ομάδα: info@o2o.gr

https://www.youtube.com/watch?v=3nk0gtmfTM4
Για διαθέσιμες ημερομηνίες και περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση info@o2o.gr.

https://o2o.gr/production/geraldine-k.
ΣΤΕΙΛΕ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ 020
ΚΑΙ ΓΙΝΕ ΚΙ ΕΣΥ .. ΖΕΡΑΛΝΤΙΝ !!!

Η ΖΕΡΑΛΝΤΙΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ
ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ